درباره وبلاگ

فقط با یاد خدا دلها آرام می گیرد .



زندگی حس غریبیست که یک مرغ مهاجر دارد .



اینجا " خانه گل " است . خونه خودت . یه آلاچیق ساده که دور تا دورش بنفشه های کلام تو کاشته شده . یه خونه چوبی که کنار پله هاش اسم خونه قشنگ خودتو نوشتم و یه ایوون که وقتی میای پیشم بشینیم پیش هم و آبی دریا رو بهم نشون بدیم . روی شیب سقفشم یه لونه و چند تا کبوتره که یادم نره باید روزی بپرم و از اینجا برم .



نمی خوام از دلای نا مهربون حرف بزنم

نمیخوام از آدمای بی نشون حرف بزنم

دوس دارم رو سنگای داغ همون کوه بلند

بشینم ، زار بزنم ، ز رازمون حرف بزنم

از همون آسمون و شبنم رو برگای سرخ

از همون بارون و از رنگین کمون حرف بزنم

هنوزم یه بغض کهنه تو گلوم داد میزنه

تا میام صدا کنم ، از آشیون حرف بزنم

نه دیگه ، خسته شدم از آدمای دور و بر

و تو آغوش خدا با دل و جون حرف بزنم

برسم به کهکشون ، تو چشمک ستاره ها

یه ذره مهتابی بشم ، با آسمون حرف بزنم

دوس دارم بچه بشم ، برم تو باغ قصه ها

پهلوی بنفشه ها ، با باغبون حرف بزنم

تا برام قصه شب ، آفتاب و مهتاب و بگه

دوس دارم از بودن یه سایه بون حرف بزنم

×××××××××

به خدا خسته شدم ، یه کمی باورم کنید !

دوس دارم با آدمای مهربون حرف بزنم